Want het is nog steeds een leuk spelletje

0


‘Willen jullie proberen het kampioenselftal uit 1985 weer samen te brengen om tegen ons team te spelen in het kader van ons jubileum? We vieren immers het liefst feest samen met onze goede buren.’ Die vraag stelde de voorzitter van Heino begin april aan mij. ‘Leuk, gaan we doen’ is dan de reactie, maar ondertussen realiseer je wel dat niemand van dat team nog voetbalt. Jos Herbrink is twee jaar geleden als laatste gestopt bij de veteranen en alle anderen doen niets meer of een andere sport of liever gezegd bezigheid. En het kan dan wel voor de flauwekul zijn, verliezen blijft niet leuk.

Maar liefst 34 jaar na dato blijkt dat duel op Moederdag 1985 dus nog steeds tot de verbeelding te spreken. En niet alleen bij ons, maar ook bij Heino. Wat een entourage, wat een spanning en ontlading. Die wedstrijd staat in het geheugen gegrift. Slechte pot, slecht veld, geen fatsoenlijke aanval, vechtvoetbal…, maar wel kampioen. En een glunderende penningmeester van Heino.

En dus maar eens inventariseren. Trainer Herman Sibelt was in eerste instantie gematigd enthousiast en had het al over Walking Football en DVD kijken, maar Marcel Reimink wilde direct meedoen aan de Jan Hagedoorn Memorial om goed te kunnen presteren. Wim Sibelt gaf al rap aan dat zijn knieën zo’n potje niet meer aankunnen, Frans Kogelman is altijd van de partij, Gerard IJsseldijk ook en Hendri Zwinselman gaf aan gewoon fit te zijn.

‘It giet oan’, kon ik melden aan Heino en al snel had ik app-contact met de organisatie. Zeven tegen zeven was de deal en vooral niet te lang. Een app groep aangemaakt met de illustere naam Kampioensteam 1985 en al snel haakten meer spelers van weleer aan. Ook duidelijk was dat niet iedereen meer kon meespelen, maar dit feestje wel heel graag mee wilden maken. Gelukkig had Herman Sibelt destijds bijgehouden wie in aanmerking kwam voor een uitnodiging en lukte het ons om 11 spelende voetballers bij elkaar te harken.  ‘Ik kom net van de Lemelerberg af’, vertelde Frans Kogelman aan Herman Sibelt toen ze elkaar hierna ontmoetten op straat. ‘Ja, dat zal wel, zei Herman en breed lachend begon het vertrouwde spel van actie en reactie.

Herman nam zoals vanouds de touwtjes strak in handen en stelde voor om twee keer te trainen om goed voor de dag te kunnen komen. En wie durft Herman tegen te spreken? Niemand dus en daarom kwamen op maandag 24 juli de oude mannen voor het eerst in jaren weer samen. Koffie vooraf, een prima uitgebalanceerde training en na afloop de tweede helft terugkijken van de DVD die Herman heeft laten overzetten van de videoband die Tonnie Heerink destijds heeft gemaakt.

Wat een cadeautje en wat voelde dat goed en vertrouwd. Zo leuk om te ervaren dat de humor in de kleedkamer nog steeds volop aanwezig is, we nog steeds een balletje kunnen trappen en dat de wil om een prestatie te leveren nog niet is veranderd. Ja, de conditie is minder, de kilo’s meer en de pijntjes erger, maar we zijn uiteindelijk nog steeds jochies die voetballen het leukste spelletje op aarde vinden. Na afloop veel herinneringen ophalen aan die memorabele zondag in 1985 met behulp van een plakboek en de DVD van Herman, da’s puur goud.

Op vrijdag de tweede training. Erik Lubberts was er ook bij en die had ik al heel lang niet meer gezien. Hij kon helaas niet spelen bij het jubileum van Heino, maar wilde wel graag een keer meetrainen. En precies dat typeert hem en dit team. Moeite doen om er bij te zijn. Erik woont in Breda en kon na afloop van de training en het terras bij Reimink nog een paar uur in de auto sturen.

Op donderdag 4 juli is het dan zover. Handenschudden met de tegenstanders van weleer en soep en broodjes vooraf. De organisatie door vv Heino was werkelijk helemaal top. De originele shirtjes van destijds waren nagemaakt, onze sponsor destijds Wagenmans Woninginrichting was aanwezig en bleek warempel onze shirts gesponsord te hebben. Nog bedankt Jan en Bas.

De rode kousen waren via SV Haarle geregeld om zo authentiek mogelijk te kunnen optreden.

Gelukkig had ik ook een cadeautje voor vv Heino bij me. Een vrij zwaar bronzen beeldje met de tekst: Ter herinnering aan dé Derby van Salland. Dit natuurlijk om even fijntjes te benadrukken dat Rohda Raalte en SV Dalfsen achteraan kunnen aansluiten in de claim om deze titel. En dat Lemelerveld wel degelijk verdiend kampioen was geworden in 1985. Kortom, de toon was gezet.

Dat ging in de kleedkamer door. Onze doelman Wim Hondeveld maakte de groep fijntjes duidelijk dat hij als inwoner van Heino de komende tijd wel met een big smile door zijn woonplaats wilde lopen. Hendrie Zwinselman legde de tactiek op het bord nog even uit, 1-2-3-1 en Herman Sibelt had uiteraard een startopstelling gemaakt, waarbij hij een grote groep aanvallers terloops als kneuzen betitelde. En ja, ik hoorde daar ook bij. Lekker Herman!

Dan de wedstrijd die geen wedstrijd bleek te zijn. Na een 1-0 achterstand kwamen we door simpel combinatiespel snel weer langszij, 1-1. Wij beschikten over een fitter en vermoedelijk jonger team dan Heino en ze konden ons maar een deel van de eerste helft tegenspel bieden. Na de 2-2 liepen we snel uit, waarbij vooral Jos Herbrink liet zien nog steeds over een fluwelen balbehandeling te beschikken en conditioneel nauwelijks te hebben ingeleverd. Het scorebord van Heino ging niet verder dan 2-9, maar volgens ons was de einduitslag 2-13. Nou, daar kun je wel mee thuiskomen, hoor.

Douchen en zo snel mogelijk de kantine in, net als vroeger. Bijzonder gezellig napraten met onze tegenstanders, onze dames en supporters en we kregen uit handen van de organisatie heel vlot de Broederstrijdbokaal uitgereikt. Een bokaal die we bij iedere wedstrijd in de komende jaren tussen onze 1e elftallen weer kunnen uitreiken. Ik ben persoonlijk erg blij dat ie weer een keertje in Lemelerveld staat. Het werd best wel laat in Heino, maar wat was het weer leuk.

De volgende dag appte trainer Herman dat hij de reportage van TV Oost machtig mooi vond en bovendien van mening was dat we revanche op onszelf hadden genomen door Heino alsnog te laten zien dat we erg goed kunnen voetballen. En of we nog blessures hadden. Harrie Poelhekke had last van zijn lies, Arnold Schrijver ook, Gerard IJsseldijk van schaafplekken van het kunstgras, Wim Hondeveld zwaar in het hoofd, ikke een spiertje in de kuit verrekt, Hans Bouwhuis van een dikke achillespees en Jos Herbrink reageerde droogjes dat hij nergens last van had. Zal wel eens weer niet…

Zullen we dit duel nog een keer spelen? Geen idee, ik denk dat Heino de revanchegevoelens inmiddels wel uit het hoofd heeft gezet. Mogelijk dat het dan wel Walking Football wordt. Want het is nog steeds een mooi spelletje.

Attachment.png

Geef een reactie

*