Brenda’s Tramp Stamp

0

Geeuw, foi wat was het lang geleden. Te lang geleden. Wat een bar saaie periode. Zowel de petanque competitie alswel de voetbal competities lagen eruit deze winter uit (ja we zitten al weer een tijdje in een hittegolf, maar een tijdje geleden waarin de condities nog heel anders)
Nu zal een enkele wijsneus wel zeggen, je heb toch ook wel een zaal of binnenbaan waar je kunt gaan voetballen of petanquen, Ja dat kan. Maar die wijsneuzen weten zelf ook wel dat je dan in de sportwereld niet meer serieus wordt genomen. “Je bent sporter of je bent het niet” zei iemand ooit (geen idee wie, maar vast wel iemand, neem dat maar ff aan). Dus de sportman die Tjeuke is, Is hij lekker in winterslaap gegaan. Winter, feestdagen, ellende, beetje drank erin en allemaal voorbij geslapen, heerlijk.

Het was dan ook wel een heftige winter geweest. Helaas was Tjeuke niet zo diep verzonken in de winterslaap om ook februari nog over te kunnen slaan. Was dat even vervelend, wordt je wakker met de Olympische winterspelen op de stoep en een Siberische beer in aantocht. Nu zal een enkeling van u ook nog zoiets hebben van, “hé je bent reporter, schrijf dan over de olympische spelen of Siberische beer”. Maar dit slaat natuurlijk helemaal nergens op. Zolang er geen jeu de boules van een helling afrazen of een voetbalwedstrijd op ijs plaats vind, Zijn de Olypische spelen maar een uit de hand gelopen camping recreatie team uitje. In de volksmond worden ze ook wel B-sporten genoemd. Wat betreft die Siberische beer werd het Tjeuke allemaal iets teveel. Ondanks zijn noeste baard en lichte embonpoint is Tjeuke geen man van de winter. Maar een paar maand ongebroken slapen is maar voor een paar uitzonderingen weggelegd. Een beetje drank doet wonderen, maar als zelf de Coop uit het naburige dorp Kessel je een toegangsverbod oplegt omdat je hun hele drankvoorraad opkoopt dan ga je toch op zoek naar alternatieven.

Het besluit dat hij het land uit moest was al snel duidelijk. Die Siberische beer pijnigde hem. Verschrikkelijk vond hij het. Maar toen begonnen de hersenen van Tjeuke te ratelen. Of dit nou nog door de drank kwam, het constante gemekker van Brenda over het nemen een trampstamp, of de ontslagen buurman (die was ontslagen bij de turbopolyp, maar voor eventuele volgende sollicitatie zijn kermisgeluidendjskills nog wel graag wilde bijhouden en dus van zijn woonkamer een kermisgeluiden studio had gemaakt, een schommel in de achtertuin had geplaatst en de lokale jeugd had uitgenodigd om te schommelen terwijl hij zijn dj skills kon oefenen. De lokale jeugd was hier aanvankelijk niet zo happig om maar toen hij ook nog gratis snoep aanbood bleek de jeugd toch graag te willen komen schommelen. Wat een maatschappelijk betrokken man was het toch). D

De hersensspinsels van Tjeuke leidden naar de volgende oplossing: Wanneer de Siberische beer zijn intrede in Nederland maakt, kan deze beer niet meer in Siberië zijn. Zo logisch als een koe, ofja, beer. Dus wat doe je dan, je gaat daar heen. Wat het plan helemaal af maakte is dat de reis richting Siberië kan worden gemaakt met de transsiberië express. Een treinreis van Moskou dwars door Siberië, naar Vladivostok. De natte droom van elke treinfanaat.

Om in de wereld van de treinspotters een beetje serieus genomen te worden, moet je deze reis eens in je lever hebben gemaakt. Dus ook Tjeuke had deze reis hoog op zijn bucketlist staan. Alle puzzelstukjes vielen perfect in elkaar! Op de trampstamp van Brenda na dan, maar dat kwam later nog wel een keer ter sprake. Tjeuke pakte zijn spullen bij elkaar en vertrok richting Moskou om daar op zijn natte droom richting Vladivostok te stappen. 17 gemiste oproepen van Brenda later kwam hij aan in Moskou. Had hij eigenlijk wel verteld waar hij heen ging? Hij kon het zich niet zo snel voor de geest halen. Toch maar even bellen dan. Geen gehoor. Dan maar snel een appje, hij moest nog opschieten ook, de trein vertrok al bijna. Voor meer dan een maand verbleef Tjeuke in de trein en in de enkele steden waar de trein stopte. De Siberische beer mocht dan misschien in Nederlands zitten, maar hij had blijkbaar nog een familie die in Siberië achter waren gebleven. Man wat was het koud. Door de kou bleek bijna elke stad een necropolis, geen hond op straat, ofja, die paar die dood gevroren waren daargelaten. Gelukkig hield de liefde voor treinen hem nog enigszins warm. Hij begon weer te verlangen naar Nederland. De gele buffels waren hem toch meer lief dan dit lange grijze bakbeest. Aangekomen in Vladivostok begon hij zijn helden van lemelerveld 4 te missen, een potje pétanque was ook al weer even geleden, en stiekem begon hij zelfs Brenda te missen. Hij pakte de telefoon en belde haar. Hij gaf aan zo snel mogelijk thuis te willen komen, maar dat het misschien nog wel even zou kunnen duren. Of ze voor hem nog 1 ding wou doen. Een wedstrijdje bij Lemelerveld 4 kijken en hem alle hoogtepunten door wou geven. Hij werd nu toch wel nieuwsgierig hoe zijn helden er voor stonden. Op teletekst zag hij dat het wereldkampioenschap er al niet meer in zat, maar ze konden nog wel steeds spelen als ware kampioenen en dat ging hem eigenlijk meer aan het hart. Brenda accepteerde zijn verzoek. Tjeuke zocht de snelste weg naar het dichtstbijzijnde vliegveld en boekte een vlucht terug naar huis. Brenda pakte op haar beurt de auto richting Wijhe waar die dag de wedstrijd van Lemelerveld 4 zou plaatsvinden.

Vol verbazing volgde Brenda de wedstrijd. Fit oogden ze niet. Ze hadden beter een trein naar pak hem beet Groningen kunnen nemen om daar hunzelf in de weg te lopen dan hier op het veld te gaan staan. Alhoewel voor sommigen staan al vrij moeilijk was. Zo kwam ze er naar 45 minuten ook achter dat er blijkbaar nog persoon voor de dug-out van Lemelerveld lag in plaats van een hoopje kleren. Ze snapte nog niet echt waarom Tjeuke zo’n groot fan was van dit team. Toch viel haar wel iets op, of eigenlijk iemand. Een jonge met een lichtelijke babyface, maar een speelstijl had van een veteraan. Een klasbak pur sang. Hoe langer ze naar hem keek hoe meer bewondering ze voor hem kreeg. Het was dan ook niet verwonderlijk dat hij Lemelerveld op 0-1 voorsprong wist te zetten. Met een homerische lach van deze babyface als gevolg. Er werd iets geroepen over een flesje Fireman, maar Brenda wist niet waar ze het over hadden. Ze vond het daarnaast ook onbegrijpelijk dat hij in de rust gewisseld werd. Niet voor niets dat ze zonder hem in het veld op 2-1 achterstand kwamen. Gelukkig mocht hij alsnog het veld betreden. Hij deed dit uiteraard met verve. Nog geen twee minuten na zijn rentree in het veld maakte hij de gelijkmaker. Fabuleus, onaards, Brenda had er geen woorden voor. Ze was lichtelijk betoverd. Uiteindelijk wist Lemelerveld nog te winnen ook. De spits kon geheel vrij de keeper omspelen en de bal in het netje leggen. 2-3 voor Lemelerveld. “haar” babyface speelde fantastisch. Niet veel later floot de scheids af en kon Lemelerveld met 3 punten van het veld af stappen. Brenda stapte in de auto en reed terug naar Kessel eik. Twee dagen later kwam Tjeuke weer en vroeg heel nieuwsgierig aan haar hoe zijn helden het hadden gedaan. Brenda draaide zich om en trok haar shirtje iets omhoog. Tjeuke keek en zag dat het goed was, een babyface trampstamp.

Geef een reactie

*