Zien en gezien worden

0

Zien en gezien worden. Of je nou miss Oktoberfest bent of aascontroleur bij visvereniging de deinende dobber, dat is waar het tegenwoordig om draait. Shinen, flaneren, imponeren. Eigenschappen die heden ten dage cruciaal zijn. Likes harken, complimentjes vangen. Daar doe je het voor. Voor jezelf, maar vooral voor een ander. Die ander die je wilt plezieren met jezelf. Want jij bent geweldig. Of je nou altijd de nul houdt, 10km binnen de 47:20 loopt of een kerstmuts op je kop zet. Jij bent de bom (spreekwoordelijk dan hè, de praktijk leert dat mensen die dit te letterlijk nemen niet bepaald een aanwinst zijn voor de samenleving). Waar dus op neer komt; jij bent fantastisch en iedereen mag van jou genieten.

Niet alleen in de pétanque competities waar de Kesseleikse vereniging de Tamme Eik elk weekend weer straalt als een geëxplodeerde kernreactor, maar ook in de 4e klasse 12 wordt er wel eens geshined. Op zo’n pak hem beet 6.4 km rijden (zij het met paard en wagen, John Deere of step en zijspan) van sportpark heidepark stond er een kraker op het program. Luttenberg 2 tegen Lemelerveld 4. Luttenberg, de lijstaanvoerder van de competitie had op één off-day (lees; dag na koele koel) na nog geen punt verspeeld. Lemelerveld aan de andere hand had er al wel wat verspeeld, maar die verliespunten waren al lang ingecalculeerd. Mikey was immers nog altijd van de partij en zoals algemeen bekend weet Mikey de weg. Dus Lemelerveld 4 (niet 5) beschouwd zichzelf ook zeker als titelkandidaat. Beter gezegd als kandidaat wereldkampioen. Na een kleine misstap tegen Heeten, een bezoekje van de (tipsy) goedheiligman en een heuze snowmagadon was het deze week tijd om voor de laatste keer voor de winterstop de wei in te gaan. Met de gedoodverfde titelkandidaat als tegenstander was dit het ideale moment om te zien of de juiste weg naar het wereldkampioenschap nog steeds bewandeld werd.

De nasleep van de snowmagadon was de voorgaande nacht nog blijkbaar over het land geraasd. De grond was bevroren en Tutink had moeite om de raampjes van zijn bolide ijsvrij te krijgen. Zien en gezien worden, altijd belangrijk. Dan maar iets later naar de zuiderburen. Eenmaal aangekomen kon de warming-up plaats vinden op een bevroren veld, niet dat de warming-up op een normaal, ontdooid veld wel ergens op had geleken, maar toch. Je zou met deze winterse toestanden bijna de warming-up links laten liggen, een kerstmuts op zetten en op de foto gaan voor een nieuwe kerstkaart. Niet gedaan trouwens.

Na wederom enorm motiverende speech van positiviteitsgoeroe Jesper ging Lemelerveld het veld op en ving de wedstrijd aan. Beide teams waren enigszins zoekend en leken elkaars evenwicht. Zien en gezien worden was een lastige opgave. Mikey probeerde het toch. Niet zozeer met zijn met voetbalkwaliteiten maar meer met een, laten we zeggen, out of de box denkende manier. Mikey vond dat de wedstrijd wel wat mannelijkheid kon gebruik. Iets meer spektakel. Dus Mikey deed was volgens hem nodig was. Midden op het veld trok hij zijn shirt uit om zijn tweede shirt eronder uit te kunnen trekken. Een shirt met, zoals de oplettende kijker vast al wel had gezien, Lemelerveld 1 kampioen erop. Het shirt was inmiddels al een decennium oud, maar dat deerde niet. Ook al stond er een 1 in plaats van 4 op, Mikey deelde hier, naar zijn inzien, toch een gevoelige mentale tik uit aan de tegenstander. Tel hierbij het showen van zijn zomer-body bij op en kom vervolgens tot de conclusie dat Luttenberg zeker tot aan de rust niet meer bijkwam van deze tik en geheel van het rabbat af was. Zien en gezien worden, Mikey snapte het. Wie wat minder zag en toch vaak werd gezien was Tutink. De rappe rechtsbuiten van luttenberg snelde enkele keren op zijn e-bike (jeugd van tegenwoordig hè) Timmetje op zijn zitmaaier voorbij, maarja Tim keek en zag dat het goed was. Zijn tegenstander zou die dag het verschil niet gaan maken. Geen enkele actie resulteerde ook in een doelpunt. Tim vond het prima. Beide teams hielden elkaar de eerst helt in evenwicht en konden met de bril stand hun bakje thee gaan opslobberen in de rust.

De tweede helft. Die komt na de eerst. Strijdplan; gewoon vlammen. En zo geschiedde. In de tweede helft hielden beide teams elkaar nog steeds redelijk in evenwicht. De gaten werden weliswaar groter maar geen van beide teams wist hier van te profiteren. Het spreekwoordelijke gaatje kon niet worden gevonden. Dan maar eens van afstand proberen zou je zeggen. Van Lemelerveldse zijde probeerde Niels het eens van afstand. Aannemen en schieten, klinkt niet zo moeilijk zou je denken. Maarja, dan moet je hem nog wel de goede richting inschieten. Niels had waarschijnlijk de schoenendoos + de daarbij horende verkoopmedewerker nog om zijn voetbalschoen zitten of hij had iets teveel naar Tiger Woods gekeken. Wat hij probeerde leek in principe nergens op. De bal vloog hoog en ver over de corner vlag. Tot op de dag van vandaag is het nog onduidelijk was zijn intenties waren. Toch kon Lemelerveld daarna steeds meer druk zetten op de Luttenbergse verdediging. Na een afgeslagen vrijetrap kon de bal via links opnieuw worden ingebracht door Joeri. Met zijn lage voorzet wist hij zijn grote broer te bereiken. Mikey wist wat hij moest doen en aarzelde geen moment. Hij haalde de trekker over en de bal verdween achter de keeper in het netje. 1-0 Lemelerveld. Zien en gezien worden, Mikey begreep het. Zou er dan toch zoiets als een broederlijke band bestaan tussen de heren? Wie weet. In het restant van de wedstrijd voerde Luttenberg de druk op de Lemelerveldse verdediging op. Door een, laten we voor het gemak even zeggen, vlijmscherpe pass van luttenbergse zijde ontstond er een kleine miscommunicatie tussen Valk en Nick ‘de nul’ Bonen. De bal viel tussen de verdediger en de keeper in en een attente blauwhemd kon de bal in het netje werken. 1-1, de blauwhemden kwamen op gelijke hoogte. Gezien en gezien worden, deze scorende Luttenberger snapte het. Luttenberg voerde de druk nog iets verder op (met ongeveer 0,4 bar). Dit resulteerde in enkele grote kansen, maar Nick ‘de nul’ bonen liet geen enkel bal meer door. De scheids stond al met zijn fluit in de handen om het gehele schouwspel af te fluiten en wachtte nog even tot de laatste diep werd geschoten door Luttenberg. De Luttenbergse spits snelde met een noodgang langs papa Anno achter de bal aan. Papa Anno, ook niet meer de jongste, heeft in de loop der jaren wat snelheid ingeboet. De Luttenbergse spits leek hier van te gaan profiteren. Maar Anno heeft inmiddels ook geleerd hoe hij, als een echte papa, een kind in zijn box neerlegt. Dit gecombineerd met de ervaring dat hij weet dat je iemand tijdens de voetbalwedstrijd juist niet in de box moet neerleggen, legde Anno de doorgebroken Luttenbergse spits enkele meters voor de box neer. De scheids floot, uiteraard. Maar wees echter naar de box. Waarschijnlijk had de leidsman het baby nieuws ook gehoord en ging er gemakshalve even vanuit dat Papa anno een kind wel in de box zou leggen. Wat volgde was een soort van zwartepietendiscussie 2.0, maar dan over een kind in de box. Zien en gezien worden was iedereen een beetje naar zijn bol gestegen. Ja zolang we ons hier met z’n allen nog druk over kunnen maken hebben we het goed. Enfin. Nadat iedereen even met mekander gebabbeld had kwam de leidsman netjes terug op zijn beslissing en kende een vrije trap toe aan Luttenberg en stuurde hij Papa terecht van het veld. Luttenberg wist dit laatste kansje niet meer te verzilveren en zodoende eindigde de wedstrijd in een gelijkspel.

Lemelerveld 4 liet zien dat het nog immer de juiste weg richting het kampioenschap bewandeld. Eerst even bijkomen tijdens de winterstop. Een pétanque trainingskamp staat alweer gepland. Altijd goed voor de ledematen-oog coördinatie. Na de winterstop zijn we weer bij u terug. Overigens weer tegen onze blauwhemdige zuiderburen, maar dan thuis. Dan zullen wie u zien en zorgen we ervoor dat we weer gezien worden. (want ja, dat doen we voor u, onze medemens)

Geef een reactie

*