In Oostenrijks isolement

0

Lange sluierwolken drijven tussen de kantelen van het puntige berglandschap. De zon weet zich geen weg te wanen tussen deze dikke laag van gecondenseerd water. Het daglicht is hierdoor louter grauw en grijs. De druilende nevel zorgt ervoor dat het kwik niet veel hoger stijgt dan het geijkte nulpunt op de thermometer aan de muur. Een lichte bries doet de gevoelstemperatuur dalen tot voorbij het nulpunt. Een paar dagen geleden zorgde diezelfde nevel nog voor enkele sneeuwbuien. De buien zijn inmiddels opgehouden, maar hun aanwezigheid een paar dagen geleden wordt verraden door het dikke pak sneeuw dat is blijven liggen op de bergkammer. De anders zo groene vallei was voor een paar dagen gehuld onder een groot wit deken. Het maakt de vallei tot een sprookjesachtig decor. Inmiddels was het weer was opgewarmd en was een groot deel van de sneeuw gesmolten. Op een houten balkon zat hij op een stoel met een dampende kop koffie in zijn hand het tafereel te aanschouwen. Een koude bries deed zijn grijze krulletjes die onder zijn gebreide muts uitkwamen wapperen. Een koude rilling over zijn rug volgde. Nog maar een nip van zijn mok warme koffie. De wintertijd was al ingegaan. Toch was het seizoen eigenlijk nog niet eens zolang onder weg. Het balkon waarop hij stond was onderdeel van een oude eiken blokhut. De schoorsteen en dakranden waren zoals de meeste huizen in de vallei opgetrokken uit koper. De gevels van de hut waren vakkundig met prachtig houtsnijwerk afgewerkt. Vanaf het balkon keek hij neer op een dorpje dat bestond uit niet meer dan een kerk en een paar woningen. Het vroeger zo goed draaiende hotel aan de rand van het dorp stond inmiddels leeg. De tijden waren veranderd. Het dorp had geen wifi, geen 4g en zelfs geen telefoonlijn. Compleet geïsoleerd van de buitenwereld. Hij zuchtte. Turend door de vallei raakte hij wederom in gedachten verzonken. Wat het hem hier ook alweer heen gedreven? Even dacht hij na, Oja zijn lievelingsteam.

Het waren mindere dagen geweest. Het licht van de rode lantaarn had hem geprikkeld. Tuurlijk, hij wist dat zijn team wel wereldkampioen zou worden, maar dat ze zichzelf wilden bewijzen en eerst de rode lantaarn wouden dragen vond hij teveel van het goede. Toch kon hij deze lantaarn nog wel een plekje geven met de gedachten dat Europees voetbal ook gewoon gehaald kon worden door de beker te behalen. Valse hoop. Hij was even vergeten dat voorgaand aan de beslissende bekerwedstrijd het beruchte zaal Pierik feest plaatsvond. Een feest waarbij de vlagger zijn eigen nog kan blesseren door te denken dat ie wel kan skateborden. Tja, dan hoef je de wedstrijd eigenlijk al niet meer te beginnen. De wedstrijd ging verloren met een niet nader te noemen uitslag. Tjeuke was er even klaar mee geweest. Hij zat met zichtzelf in de knoop. Niet letterlijk. Dat zou knap zijn geweest. Nee figuurlijk. Hij was van het spreekwoordelijke padje af. Zelf zijn pétanque prestaties begonnen er onder te lijden. Foute boule dus.

Het was allemaal zo diep weggezonken. Zijn team, zijn petanque prestaties, zijn eigenwaarde (ja die had hij, ondanks zijn lak aan een verzorgd kapsel). Hij had het zwaar. Hij moest een manier vinden om er weer bovenop te komen. (niet op Brenda, dat ging namelijk nog wel) Hij probeerde het keukentrapje, maar dit 3 treden tellende apparaat was nou niet bepaald wat hij zocht. Vervolgens probeerde hij de kerktoren van Kessel-eik. Eenmaal boven kwam hij erachter dat dit ook niet de hoogte was waar hij naar opzoek was. Vervolgens pakte hij de auto om tot de top van de Vaalserberg te komen, het hoogste punt van Nederland, maar ook dit was hem niet hoog genoeg. Het was op de top van de Vaalserberg dat hij een radicaal besluit nam. Via Duitsland reed hij de Alpen in. Met alsmaar toenemende hoogtemeters belandde hij uiteindelijk in Oostenrijk. Op een voor hem acceptabele hoogte, net iets beter dan het keukentrapje of de plaatselijke kerk van Kessel-Eik.

Daar stond hij dan. Nog steeds met een kop koffie in zijn hand. De koffie was inmiddels wat afgekoeld. Al een paar weken leefde hij als een monnik in zijn berghut aan de Oostenrijkse vallei. Het haardvuur had onafgebroken gebrand. En hij had op een bezoekje aan de winkel na geen voet buiten de deur gezet. Als een kluizenaar levend op de berg ingeslagen bifiworstjes, blikken kalfsragout en pakken bonomel was hij al een paar weken wereldvreemd. Inmiddels had hij al vele uren voor zijn typemachine gezeten, maar de woorden kwamen maar niet op papier. Hij zuchtte nogmaals. Dronk zijn laatste slok koffie op en wilde zich omdraaien. Tot hij daar opeens een duif aan zag komen vliegen. De duif lande op de houten balustrade van het balkon. Aan zijn poot hing een briefje. Tjeuke haalde de brief soepel van zijn poot en klapte het opgevouwen briefje uit;

Even was hij met stomheid geslagen. Las hij dit nou goed? Hij las het briefje nogmaals, stond daar nou echt Lemelerveld 4? Was dit een grap? Zat hij in bananasplit? Dat zou zomaar kunnen, hij was tenslotte al een beetje een bekende Nederlander geworden. Snel liep hij naar de voor deur van de blokhut en opende deze. Helaas, geen Frans Bauer. Was dit dan echt? Dat zal toch niet. Hij kon het niet checken op internet. Hij kon zelfs niet bellen. De adrenaline begon te razen door zijn lichaam. Hij werd alsmaar enthousiaster. Tomme, hij zag dat Jesse elke wedstrijd het netje wist te vinden. Uit het oogpunt van een teletekstsupporter zou je kunnen stellen dat Jessias de verlosser is opgestaan. Dat zal ook zeker een grote impact hebben gehad, Maar Tjeuke wist ergens wel beter. Dit moesten al zijn helden samen zijn geweest. Wat was hij opeens weer trots op zijn helden. Hoe durfde hij ook aan ze te twijfelen. Dit briefje moest en zal de waarheid zijn. Als een gek sprong hij in zijn auto om weer huiswaarts te keren. Terug naar zijn helden. Vol gas op de Duitse autobahn dacht hij nog even aan het “tjeukeklinkhamernietaanwezigeffect” zal dat het dan zijn? Moest hij daar maar in isolement blijven kneuteren. Misschien. Daar kon hij maar op 1 manier achter komen. Vol gas naar de volgende wedstrijd. Vol gas naar het wereldkampioenschap

 

Geef een reactie

*