Sunny Satsuma Sunday

0

Zondag 15 april, het weekend na Varsseveld uit. Het was een uitputtingsslag van jewelste geweest. Een uitputtingsslag die zich niet alleen in de witte tempel, maar ook in omliggende maisweilanden voltrok. Gescoord was er zeker. Maar of er ook gewonnen was bleef de vraag. Een vraag die voor altijd onbeantwoord zal blijven.

Terug naar het normale leven, terug naar de 4e klasse 14. Hier stond het affiche Lemelerveld 4 tegen Wijhe 4 op het program. Het was veracht mooi weer. Een stralende zon en een temperatuurtje waarbij een gemiddelde Satsuma mandarijn perfect tot zijn recht komt. Het was dan ook maar goed dat de team groenteman toevallig twee kissies vol oranje pareltjes bij zich had. (mocht u denken, hé mandarijnen zijn toch geen groente! Nee dat klopt, maar deze groenteman handelt ook in fruit, zoals eigenlijk bijna elke groenteman dat doet).

Fruit eten, echte sportmannen daar bij Lemelerveld 4. De grootste fruiteters zie je vaak terug op het scoreformulier. Toch opmerkelijk. Ondanks de mandarijntjes viel het de meeste mannen van vier niet mee. De machtsstrijd die geleverd was in Varsseveld werd nog duidelijk gevoeld in de benen. De warming-up was voor een enkeling al een obstakel an sich. Toch moest er door het gros van het team nog 90 minuten lang gevlamd worden.

De wedstrijd ving aan op veld twee. De zon scheen nog steeds met verve. Een heerlijk weertje om met 22 man op een brakke zondag over een grasveld te drentelen en af en toe een keer tegen een balletje te trappen. 10 man had een wit – oranje pakkie aan, 10 man een rood pakkie, en dan waren er nog 2 die zich graag anders verkleden in respectievelijk zwart en blauw. (toch een beetje de hipster/alternatievelingen van het veld). Oja er liep dan ook nog 3 man rond om het hele tafereel in goede banen te leiden. Dus een totaal van 25 man dat op het veld stond. Daarnaast ook nog wat mensen aan de zijlijn die vrijwillig, ja vrijwillig toeschouwer waren van deze 25 op een veld ronddrentelende mannen. Kort samengevat het perfecte recept om een zondag morgen mee door te komen.

Naast ronddrentelen deden die mannen op het veld ook nog wat meer. Ze probeerden de bal in het netje van de tegenstander te schoppen. Het was welverdomd de groenteman die dit als eerste lukte. Al heel vroeg in de wedstrijd. Zo vroeg dat een enkeling zich afvroeg of er al was afgefloten. Tim Butink had hier maling aan. Hij scoort wanneer hij dat wil. Die man is on fire. Maar serieus of ie nou optijd naar bed gaat of niet, of ie nou wel gokt of niet, of ie nou wel een babyface heeft of niet, hij is simpelweg in bloedvorm. Statistieken die alleen de groten der aarde halen. Met zijn bijzondere kwaliteiten kan Cara de niño kan binnen afzienbare tijd de top van het Lemelerveldse voetbal bereiken. Tim mocht aanleggen voor een vrije trap. Hij stond op het moment van uithalen dichter bij de middenlijn dan bij de achterlijn, maar dat was voor hem geen probleem. Bij een vrije trap krijg je alle tijd. Dat wist Tim perfect te benutten. Van grote afstand vuurde hij op goal. De keeper had hier geen antwoord op. De bal was met zoveel effect, zoveel gevoel, bijna perfect geschoten. De bal belandde dan ook achter de Wijhese doelman in de goal. 1-0 lemelerveld. Keeper compleet kansloos. Kort daarop liet Christiano boerkamp ook nog even van zich zien, maar helaas belandde zijn schot naar een goede actie op de paal. Wijhe snakte naar adem. Dat vond het in de vorm van een goal. Uit een voorzet werd de bal achter dienstdoende keeper Nick “de nul” Bonen geschoten. Toch wist de 11 man van lemelerveld, 10 in het oranje wit en 1 in het zwart gehuld weer op voorsprong te komen. Wederom een vrije trap. Ditmaal mocht joeri aanleggen. Cara de niño vond deze afstand geen uitdaging. Joeri liet zien dat hij over een bijna identiek perfecte traptechniek beschikt en wist met zijn fluwelen linker de bal langs de muur en langs de keeper in het doel te mikken. Nick werd bedankt voor zijn inbreng en Lemelerveld stond weer een doelpunt voor. Helaas wist Wijhe kort daarop de stand weer op gelijke hoogte te brengen. Uit een kluts werd de bal achter Nick “de nul” Bonen gewerkt. De laatste tijd krijgen we steeds vaker de vraag waar zijn middelnaam vandaan komt. Dat ligt ergens tussen “de nul” wat inhoud dat hij de nul wel houdt en “den ul” wat de zondebok in het vlaams betekend. Maar waar precies daartussen is vooralsnog een groot mysterie en dat zal het nog wel even blijven. De prioriteit aan de kant verschoof zich inmiddels naar het thee zetten voor in de rust. Een wel gewaardeerde, maar lastige taak. Niet veel later werd het ook rust en kon er worden genoten van een bakje thee.

De thee was met liefde gezet. Dit werd ook gewaardeerd. Vandaar ook dat de thee kan mee ging naar de bank om er tot de laatste slok van te kunnen genieten.

De tweede helft stond vooral in het teken van overheerlijke Satsuma mandarijntjes eten, een beetje bijkleuren in het herfstzonnetje en babyverhalen aanhoren. Nee ditmaal ging het niet over Cara de niño maar over een nieuwe vedette in wording. Net geboren. Het scoutingstraject kan eigenlijk niet vroeg genoeg beginnen, zeker niet als je wilt meedraaien om het wereldkampioenschap en in de top wilt blijven floreren. Wijhe wist ondertussen nog twee keer te scoren. Jelmer vond het wel welletjes. Trok een keer aan de noodrem en kwam ook nog even 10 minuutjes bijkleuren en babyverhalen aanhoren. Het laatste kwartier bestond vooral uit het plannen smeden voor de desbetreffende middag. Deze laatste zonnestralen van het jaar moesten natuurlijk wel goed worden benut. De wedstrijd ging uiteindelijk verloren. Dit was prima. Op Sunny Satsuman Sunday is dit geen probleem. Lemelerveld heeft nu wel de rode lantaarn in handen. De concurrentie heeft nu voldoende voorsprong gekregen om het spannend te houden. Het maakt de prestatie van het behalen van het wereldkampioenschap straks alleen nog maar indrukwekkender.

 

Geef een reactie

*